Onze Corona vakantie van 2021

Bijgewerkt op: aug 26



Op 4 augustus was het zover. We gingen met ons gezin op een Corona vakantie met het vliegtuig naar Sardinië! Deze vakantie hadden we eigenlijk geboekt voor 2020, maar toen hebben we het omgeboekt naar 2021 met de gedachte; dan is Corona allang verdwenen. Inmiddels weten we allemaal dat dat niet het geval is. We konden deze vakantie ook niet meer annuleren en waren dus min of meer verplicht om te gaan.


Nu is het goed om te weten dat we binnen ons gezin te maken hebben met vier persoonlijkheden die het allemaal heel prettig vinden om de controle te hebben over zoveel mogelijk. Daarnaast hebben we ook nog te maken met één persoon die vliegangst heeft en we mochten op de heenweg nog een tussenstop maken. Dus twee keer opstijgen en twee keer landen. Kortom alle ingrediënten voor de nodige stress waren aanwezig en van echte vakantie voorpret was dan ook weinig sprake.


Buiten de berg verplichte documenten die ik had ingevuld, geprint en in geordende mapjes had opgeborgen, was het tot het laatste moment spannend of de vakantie echt kon doorgaan, omdat we twee pubers hebben die voor vertrek moesten worden getest. Toen ook dit obstakel positief was genomen door een negatieve testuitslag, kon de reis dan toch echt beginnen.

De reis verliep uitermate soepel. Geen vertraging en geen gekke controles, wat eigenlijk best een kleine teleurstelling was aangezien ik toch zo goed was voorbereid met al mijn documenten. Ik had het toch fijn gevonden om op z’n minst de beruchte vaccinatiepaspoorten en testbewijzen uit het mapje te halen. We kwamen dan ook enthousiast aan in Sardinië waar notabene ook nog echt een taxichauffeur, met de naam Giovanni en een Italiaans maatpak, was op komen dagen om ons naar het hotel te brengen. De dag kon niet meer stuk.


Na een mooie rit van anderhalf uur kwamen we aan bij onze accommodatie. Hier werden we al vrij snel geconfronteerd met een redelijke taalbarrière. Engels werd mondjesmaat gesproken en de eerste miscommunicatie was een feit. Maar goed we laten ons niet meteen uit het veld slaan natuurlijk. Toen we de sleutel kregen van ons appartement moesten we wel heel even slikken. Geen luxe, geen Wifi én geen internetontvangst. Nu is dat laatste een redelijke uitdaging met twee pubers. Maar ook hier zouden we wel overheen komen, toch?!

Inmiddels was het een uurtje of zes en hadden we toch wel honger gekregen. Toen we er echter achter kwamen dat we pas vanaf half acht een pizza konden afhalen in het restaurant, dat er geen winkeltje in de buurt lag, er geen mogelijkheid was om een auto te huren en er geen taxichauffeur beschikbaar was, Giovanni was de enige en die zat vol met transporten van en naar het vliegveld, volgde er een moment van mentale instorting bij mij en mijn dochter.

We konden echter niks anders doen dan wachten tot half acht om vervolgens een pizza te eten en naar bed te gaan om deze dag snel te vergeten. Ik heb geen oog dicht gedaan die nacht en zelfs overwogen om de volgende vlucht terug aar huis te boeken.


Toen de ochtend was aangebroken ontpopten mijn partner en ik zich echter tot een soort Bear Grylls met een missie om eten te regelen voor de kids (en onszelf natuurlijk). De hitte trotserend gingen we op pad en probeerden met een aantal locals een gesprek aan te knopen voor een routebeschrijving naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Na een half uur zoeken en lopen in de bloedhitte zagen we opeens in the middle of nowhere een kleine supermarkt. Ik denk dat ik zelden zo enthousiast ben geweest om een supermarkt te zien. We hebben daar dan ook meteen het halve winkeltje leeggekocht en kwamen trots als een pauw, en een kilo lichter door het zweten en sjouwen, terug met eten! De sfeer werd er meteen beter van.


Toen we ons vervolgens op het heerlijk strand hadden geïnstalleerd besloten we om ons over te geven aan het feit dat deze vakantie anders zou worden dan anders mede door de gevolgen van Corona. Het heeft nog een dag of twee geduurd maar toen hadden we ons allemaal aangepast aan het Sardijnse tempo hebben we enorm genoten van de rust en het niks moeten. Ik denk eerlijk gezegd dat ik nog nooit zo ben uitgerust op een vakantie als van deze.


Ik heb tijdens dit aanpassingsproces regelmatig aan de B-vida badeenden gedacht. Waarom probeer ik ze onder te duwen en kan ik ze niet lekker relaxed laten dobberen. Ik denk dat we na anderhalf jaar over regulatie in Nederland zo gewend zijn aan regels en structuur dat het een echte shock was om ergens te komen waar mensen een hele andere levensinstelling hebben en waar het motto “komt het vandaag niet, dan komt het morgen” geldt. Je kan dus niet anders dan loslaten en meegaan met de flow van de dag. En wat is me dat goed bevallen. Als ik iets wil meenemen naar de komende tijd is het dan ook zeker om meer te leven in het nu en dingen te omarmen die op je pad komen. Dan kan namelijk verassend positief uitpakken.


70 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven