Manic monday

Zoals sommige van jullie in mijn vorige blog konden lezen kamp ik al jaren met een zogenoemde angst/paniekstoornis. (De rest van de “stempels” bespaar ik jullie ).

06.15 maandochtend, de wekker gaat. Na een slapeloze nacht, ondanks de slaapmedicatie, is het zover; de scholen beginnen weer 😊 (heel eerlijk ik keek er naar uit maar ik zie er tegelijkertijd ook tegenop).

De kinderen keken er ook enorm naar uit dus waarom zit ik me nu weer druk te maken over (nu terugdenkend) onbenullige dingen…


Is de broodtrommel wel oké ? Hebben ze een mooie drinkfles? Zouden ze hun schooltas wel leuk vinden ? wat moeten ze aan! You name it , ik heb eraan gedacht.

De halve nacht tientallen keren de maandagochtend al voorbeleefd en verschillende rampscenario’s zijn de revue gepasseerd. Met nog een schudgevoel dat het laatste vakantieweekend ook niet zo spectaculair geweest is.

Helaas was ik in het weekend niet bepaald gezellig, al zeg ik het zelf. Gek genoeg leken mijn kinderen zich hier totaal niet van bewust te zijn. Zondagavond hoor ik “mama het was een super vakantie en vandaag was ook een hele leuke dag”


Om het even uit te leggen , die zondag was ik lichamelijk niet fit , en m’n mentale vijand kwam weer om de hoek kijken en vond het nodig om me weer even zo de grond in te boren dat ik binnen een mum van tijd weer een zelfbeeld van 0 had bereikt en huilend met een deken over m’n hoofd in bed lag mezelf heel zielig te vinden.


STOP, NEE!

Dit wil ik niet! Ik heb me met veel tegenzin aangekleed , m’n rode huilende ogen achter een zonnebril verstopt en hup de auto in om met ons vieren te gaan toeren door het heuvellandschap.

Kinderen happy, mama nog steeds niet… er tegen vechten op dit moment gaat niet lukken, dus opeens realiseer ik me dat ik het er misschien gewoon uit moet gooien, en dat deed ik. Terwijl de kinderen met een lekker Italiaans ijs zaten te genieten op een stoeprandje langs de weg zat ik ondertussen in de auto een potje te janken.

Het voelde als een kleine opluchting en ik dacht aan de “emotieladder” waar zit ik nu op de ladder ? wat voel ik ? En verwacht ik misschien weer te snel dat “ dat knoopgevoel” en de angst weg zouden gaan. Wil ik weer te grote stappen maken?


MAMA JIJ MAG IN DE LIMOUSINE

M’n man stelt voor om naar huis te gaan omdat ik erg moe ben van deze emoties, totdat mijn zoon opeens zegt, mama ga jij maar op de achterbank zitten en doe maar net of je in een limousine wordt rondgereden net zoals op de tekening die ik je gegeven hebt want jij bent de beste mama!



Nou buiten het feit dat er weer tranen over m’n wangen rolden, dit keer van blijdschap en trots, heb ik zijn voorstel met liefde aangenomen. We zijn nog langs mooie routes gereden met prachtige maisvelden en onderweg gestopt om uit een automaat bij de boer lekker perensap en een broodje te kopen en deze gezellig op te eten en drinken.

Wat verbaas ik me toch elke keer over hoe flexibel kinderen kunnen zijn, en dat ze het ook oké en gezellig vinden om het lekker simpel te houden, zelfs al moet mama even huilen. Want zoals m'n zoon zegt "huilen mag, dat hoort erbij". Daar kan ik nog veel van leren.


DE maandagochtend

De maandagochtend liep gesmeerd , geen enkel rampscenario wat ik bedacht had is uitgekomen dus dat was top! Behalve dat m'n jongste uitgerekend 5 minuten voor vertrek moest poepen liep alles gesmeerd.

Het is nu dinsdagavond als ik deze blog schrijf, en besef me dat ik niet al 1 maar 2 schooldagen gefikst heb en blije koppies zie als ze thuiskomen.


Dus voor alle ouders/verzorgers, die met of zelfs zonder problemen kampen , JE BENT GOED GENOEG! luister naar je gevoel.

De waarheid is… helen betekend niet dat de schade er nooit geweest is, en soms zelfs nog aanwezig is. Maar dat de schade niet langer je leven bepaald.


Liefs mama van 2





25 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Een dag uit mijn leven met een angststoornis

Het is maandagochtend en ik wordt wakker met hetzelfde "knoopgevoel" in m’n buik, je kent het wel als je ergens heel erg zenuwachtig voor bent, maar dit gevoel is bij mij al jaren onafgebroken aanwezi