Een dag uit mijn leven met een angststoornis

Het is maandagochtend en ik wordt wakker met hetzelfde "knoopgevoel" in m’n buik, je kent het wel als je ergens heel erg zenuwachtig voor bent, maar dit gevoel is bij mij al jaren onafgebroken aanwezig. Elke ochtend hoop ik dat het weg is, maar niets is minder waar.


Ik hoor de kinderen, ze zijn al wakker en druk in de weer.

Buiten het feit dat mijn fysieke klachten me vaak belemmeren vind ik het mentale ziek zijn een stuk frustrerender, want hoe laat je je hoofd anders denken en je lichaam anders reageren.

Het klinkt zo makkelijk maar het is eigenlijk een continue strijd; een strijd die ik misschien niet kan winnen maar die ik ook zeker niet ga verliezen, een soort van gelijkspel zeg maar.


Inmiddels herken ik bij mezelf de signalen als ik op het punt sta om paniek en angst te krijgen, en in het ergste geval een paniekaanval. Ik dwing mezelf dan ook om uit bed te gaan en te beginnen met een flinke plens koud water in m’n gezicht, ik kijk naar mezelf in de spiegel en herken mezelf niet…

Snel doe ik een make-upje op mijn smoel en trek ik iets comfortabels aan, want het ziet er buiten treurig uit, dus naar buiten gaan zie ik niet zitten (of is het weer een excuus om het naar buiten gaan juist uit de weg te gaan).


De kinderen zijn al druk in de weer en hebben energie voor 10, ik voel me paniekerig omdat m’n gedachten weer op hol slaan “hoe ga ik dit doen vandaag “ ” je bent een slechte moeder dat je dit denkt”. Voordat ik deze gedachten op zijn beloop laat gaan besluit ik spontaan om toch naar de diertjes in het bos te gaan, dit plan moet dan ook direct uitgevoerd worden omdat er anders een hele grote kans bestaat dat ik toch terugkrabbel en weer talloze redenen bedacht heb waarom het beter is om niet te gaan, ik trek de kinderen snel iets aan en vertrek (in m’n comfortabele outfit, wat voor mij een hele prestatie is).

Bij aankomst in het bos voel ik me redelijk prima, ik geniet van de lachende gezichtjes van de kinderen en de mooie natuur. Ik denk bij mezelf waarom voel ik dan toch nog steeds die “knoop” , angst en paniek. Deze vraag stel ik me vaker op een dag, het antwoord weet ik na al die jaren nog steeds niet. Misschien hoort dit gevoel gewoon bij mij.


Na een half uurtje komen we weer thuis, maar het is nog net geen 09.00 uur, mijn verwachtingspatroon dat ik zeker 3 uur zou gaan wandelen (met een lichaam dat dit fysiek niet aankan en ik mezelf wijsmaak dat dit prima te doen is) valt in duigen, en direct overvalt me een gevoel van telleurstelling.

Enfin binnen een half uur zijn we thuis en de kinderen lijken nu nog meer energie te hebben.


HELP!


Ik besluit om wat muziek op te zetten en de tekenspullen erbij te nemen, met af en toe wat dramagedrag van de kinderen zijn we toch weer een uurtje zoet geweest, maar wat nu?

Een film kijken ? Dan kan ik zelf ook even bijkomen van de wandeling. De kinderen vinden het prima en zijn rustig.

Na de film is de jongste moe en valt in slaap, top dan kan ik even het huishouden doen. Als de kleine wakker is gaan we samen alvast koken, want ja dat is ook iets waar ik de hele dag tegen aan hik, dus dan kan ik dat al in m’n hoofd afstrepen.


Voor ik het weet is het 18.00 uur en komt mijn man thuis, een opluchting voor mij want ik heb het vandaag gered :) We eten samen, ruimen alles op en brengen de kinderen naar bed.

Ik werp nog een blik in de kamer in van onze tevreden slapende kinderen en mijn hart maakt een sprongetje.


Mijn man laat ondertussen een heerlijk warm bad vol lopen, zo fijn hier kijk ik al de hele dag naar uit. In bad dobberen de B-vida badeenden die ik van mijn coach heb gekregen, deze eend is inmiddels een belangrijk ruggensteunje voor mij, het laat me inzien dat ik m’n eenden vaker moet laten dobberen en dat ik het beste uit elke dag moet en wil halen, dat de activiteiten die ik op een dag doe niet altijd spectaculair hoeven te zijn om het een succesvolle dag te laten zijn.


Het motiveert me, want deze versie van mij is niet gebouwd in 1 nacht, dit is ervaring ,pijn, onzekerheden, dit is depressie met een klim van rock Bottom. Ik moest door een zwaar dal gaan om te komen waar ik nu ben, but I'm still going strong! Stap voor stap .


Liefs mama van 2

63 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven